God en klein Pierke

Rebel zijn, vrij zijn … nee, ik wil mezelf zijn. Als ik moest kiezen: zekerheid of vrijheid? Ik kies voor vrijheid. Want zekerheid is relatief. Niks is zeker. Vrijheid wel.

Ik respect iedereen, maar niemand mag mij zeggen: dat moet je of dat mag je niet doen. Daar kan ik niet mee overweg. Niemand mag zeggen: dat mag niet. Ik doe het tegenovergestelde. Van kleinsaf al. Maar ik heb respect voor mensen, let op hé.

Maar ze mogen niet zeggen: je moet nu dit doen en je mag dit dat doen. Je mag dat niet eten of je moet daar lopen en daar niet.

Wat is dat, een vaste relatie? Wat is verliefdheid? Wat is eenzaam zijn? De dag dat ik eenzaam ben, zal ik je telefoneren. Ik denk nooit aan het verleden en aan de toekomst. Het is nu.

En ik voel me oké. Ik ben niet eenzaam. Er zijn mensen die eenzaam zijn met veel mensen rondom hen. Eenzaamheid start bij jezelf. Ik heb mijn eigen weg gekozen. Ik heb mijn leven zelf gemaakt. Door de muziek, en door de weg die ik zelf gekozen heb.

Ik leefde tot mijn dertigste met niets. Ik woonde op een kamer, ik had koud water, geen telefoon. Er zijn misschien mensen die zeggen: ik ben rijk met wat ik heb. Ik was rijk en ik was content met niets. En ik was gelukkiger dan nu.

Ik zeg altijd: je zit in je zetel voor de tv, en ze kloppen ineens aan de deur. En je zegt: wie is het ? Hij zegt: Mister Lucky, het geluk. Er zijn mensen die de deur open doen en hem binnenlaten. Er zijn mensen die zeggen: ik ben niet thuis. En ik heb mijn fucking ass opgelicht en ik heb de deur opengedaan. En gezegd: kom binnen.

En ik heb geluk gehad. Ik zeg altijd: ik heb een fantastisch leven gehad, ik ben met mijn kont in de boter gevallen maar ik heb er zelf voor gekozen. Om het laatste te spreken als een echte Vlaming: wie zal dat betalen? It’s all about money, the rest is conversation. – Arno in God & Klein Pierke van Martin Heylen

Hasta La Vista

Uiteindelijk is het er nog eens van gekomen. Naar de film gegaan. Naar Hasta La Vista, op aanraden van een heleboel mensen. Die er vol lof over vertellen. Of met veel smaak vertellen hoe divers de reacties zijn. Voor de een een Vlaams drama. Voor de ander een roadmovie. Nog anderen vinden het een platvloerse komedie waarin met sukkelaars gelachen wordt.

Als ik tickets reserveer, blijkt dat alvast ook uit de onlineverkoop. We gaan zelfs een dag later dan gepland, wegens uitverkochte zaal. Het verhaal is alvast veelbelovend. Drie soul-mates met een handicap willen naar Spanje waar een bordeel is voor ‘mensen met speciale noden’. Ze willen voor het eerst in hun leven voelen hoe het is om de liefde te bedrijven. ‘Seks voor iedereen’, dat spreekt meteen aan.

In het begin is het wat onwennig, in een andere wereld, die van de continue verzorging, stappen. Het zal wel een beeld zijn dat sommige mensen hebben van ‘gehandicapten’, die van het medische: verzorging, ziekenhuisbezoeken, hulpmiddelen, … Onterecht natuurlijk.

Al snel komt de film terzake. Het gaat hier om het leven van drie mensen, drie vrienden, die naar een wijndegustatie gaan, die dromen van een reis naar Spanje. Toegegeven, het zijn ook drie ‘vetzakskes’ die soms behoorlijk cynisch over zichzelf bezig zijn. Mannelijke geesten kortom, zoals er veel zijn. Al sneuvelt zelfs dat cliché in de loop van de film, niets is wat het lijkt.

De drie vrienden laten zich niet tegenhouden door praktische bezwaren of angstige ouders. Ze gaan volledig voor hun droom : lichamelijke intimiteit ervaren. Ze misleiden daarbij op briljante wijze de toch wat erg goedgelovige ouders. En steken zowaar een hele reis in elkaar.

En ze blijven volledig zichzelf, evolueren in hun vriendschap met elkaar, en hoe ze omgaan met noodzakelijke afhankelijkheid van een verzorgende. Ook die assistente, Claude, heeft een heel apart verhaal.

Hoe het verhaal uiteindelijk verloopt is op z’n minst verrassend. Hoe het eindigt komt weer op ons af als een ijskoude douche. Of toch niet helemaal, want de hele film hangt het als iets onvermijdelijks, nooit zeker wanneer het zal toeslaan.

Dit is zonder twijfel een film die bij blijft maar tegelijk ook heel ontspannend is. We hebben immers allemaal wel een droom, maar bij elk van ons staat iets in de weg.

Dat is in zekere zin ook een handicap. Voor de een is dat een partner (man of vrouw) die ‘in de weg zit’. Voor anderen zijn dat angsten ‘dat het fout zal lopen’. Bij nog anderen een bedlegerige oude moeder of vader. Of kleine kinderen. Of een werkgever die weinig flexibel is.

Hasta La Vista is natuurlijk ook een film die doet stilstaan. Zelf persoon met een handicap zijnde valt mij natuurlijk de rol van de ouders op. Mooi en realistisch neergezet trouwens. Hoe zij door angst, gecamoufleerd als (over)bezorgdheid, eigenlijk steeds precies krijgen waar ze voor vrezen. Maar ook het recht op seksualiteitsbeleving en reizen, met aanpassingen zoals iedereen zelf kiest, wordt aangekaart.

Toch is Hasta La Vista geen problematische of sentimentele film, vind ik. Het is best mogelijk ervan te genieten zonder veel na te denken. Het is immers een film van, met en voor mensen zoals u en ik. Een aanrader.

Spoor van leven

“Hij hield ervan om langs het strand te lopen en met zijn blik de voetstappen in het zand te volgen. Hij had de indruk dat hij in het zand de afdruk zag van het kostbare, kwetsbare spoor van het leven. Zodra hij was gaan liggen, keek hij naar de met gouden lichtjes bedekte golven, net zolang tot zijn oogleden nog een laatste keer met hun vleugels sloegen en dan dichtvielen. Het zalige moment waarop het oog bevrijd wordt van de plicht van het zien en gaat luisteren …” – Uit Les Clandestins van Youssouf Amine Elalamy

Overal

Het idee dat ‘begrijpen’ en ‘weten’ betekenen dat je diep in moet gaan op dat wat we bestuderen, tot we de essentie ervan bereiken, is een mooi idee dat aan het uitsterven is; daarvoor in de plaats komt de instinctieve overtuiging dat het wezen van de dingen niet een punt is maar een baan, dat het niet in de diepte verborgen zit maar over de oppervlakte verspreid ligt, dat het niet binnen de dingen schuilt, maar zich vertakt aan de buitenkant, waar ze daadwerkelijk beginnen, dat wil zeggen overal. Alessandro Baricco, De Barbaren, 2010)