Niets is wat je denkt dat het is. Zo presenteert de immer charmante Hilde De Baerdemaeker sinds kort op het anders tamelijk saaie zakenkanaal Kanaal Z Bouwmeesters.
Zoals de naam al doet vermoeden een programma over architectuur. We gaan aan huis in de woning van innovatieve architecten. Dan denk ik intuïtief vaak aan praktisch onbewoonbare gedrochten, superactuele chique, en praktisch conceptkunst.
In de eerste aflevering van Bouwmeesters wordt ik aangenaam verrast. Nu ben ik vanuit mezelf al een tijdlang geïnteresseerd in wonen in de meest ruime betekenis van het woord. Mijn ideeën en dromen rond wonen, inrichting, tuin en stijl … reiken echter vaak verder dan praktisch en vooral financieel realiseerbaar is.
Wellicht komt dat ook wel omdat ik opgegroeid ben in een gezin waar voortdurend gebouwd en verbouwd werd, waar binnenhuisarchitectuur prominent aanwezig was, waar de tuin een statement was en waar ik op de keukentafel wel eens een ruwe schets van een plattegrond tegenkwam.
Mijn eigen gezin zou ik graag zien opgroeien in een woning met groen rond, idealiter bomen, en een waterpartij in de tuin. Uiteraard zou dat niet in de buurt komen van het huis van Elizabet Iglesias, die in de eerste aflevering van het programma wordt getoond.
Zowel het huis zelf maar vooral de vrouw in kwestie, een Argentijnse architecte die me voorts onbekend was, vielen me op. Een warm interieur en een vrouw met karakter.
Ze probeert met haar woning in Stevoort, Limburg, duidelijk een synthese te maken van de Westerse woning, vooral gebouwd naar warmtebehoud, en de open patiowoning uit de koloniale architectuur.
Ze hecht, net zoals ik, veel belang aan de natuur, zowel in de materialen als in de functie van de tuin. Ook wanneer ze het belang van licht en vooral het filteren van licht benadrukt, voel ik herkenning. De verlichting binnenin is dan ook heel belangrijk, ook in mijn eigen woning zou dat nog veel beter kunnen.
Het klimaat in België was dan ook, begrijpelijk, voor haar het meest wennen. ‘Als ik in België kwam, was het om vier uur ’s avonds al donker. Dat heeft een enorme invloed op uw gemoedstoestand, dat tekort aan zonlicht’, zegt ze.
Iglesias had het geluk een stuk grond te kopen met een aantal uit de kluiten gewassen bomen op. Ze zette er een zwembad met groene steentjes bij.
Een grappige anecdote die ze vertelt is dat haar schoonvader opmerkte dat iedereen nu zou denken dat het zwembad nooit schoongemaakt wordt. Het groen zou immers verwijzen naar de wier, terwijl het voor Iglesias zelf verwijst naar de harmonie met de natuur & aansluit bij de rest van de tuin.
Ook de gevel ademt natuur uit, omdat de architecte koos voor het zichtbaar laten van de structuur, dus niet voor identieke bakstenen, zoals de meeste mensen willen. Zo wordt het ruw maar tegelijk ook kantwerk. Een laatste link met de natuur zijn de grote ramen in haar werkkamer, waardoor ze de bomen in alle werkelijkheid ziet.
Tegelijk is het huis ook geen eenheidsruimte zoals in een loft maar is er gekozen voor kleine intieme ruimtes en zachte kleuren met veel gebruik van oude materialen. Het lijkt een zeer bewoonbaar huis, en tegelijk heel modern, een huis dat ook door kinderen bewoond wordt, wat niet bij alle architecten even duidelijk naar voor komt. Bouwmeesters was dan ook een meevaller en een programma dat ik ga blijven volgen.
