Mannen in werkplaatsen, aan de haven, aan het spoor en te velde, stoere binken, gevoelige venten, mooie mannen, helden geboren met de helm … maakt u gereed … want ‘t is wijvenweek.

Aangezien ik eigenlijk, stiekem, binnenin, heel diep verscholen, een echte takkenwijf ben … val ik volgens mijzelf wel binnen de doelgroep waarover sprake in de Wijvenweek. Ik geef toe: diep binnenin ben ik een wijf. Geen kutwijf, maar een man met genoeg vrouwelijkheid om niet oud, en voldoende mannelijkheid om niet nieuw te zijn. 

En aangezien ik de handschoen al voor zoveel opneem, zodanig zelfs dat ik er mee geboren ben, en mee zal sterven (ik wissel wel af en toe eens), waarom dan niet voor dit ludieke initiatief ?

Voor ik het algemeen vakverbond ter bescherming van de waar(dig)heid van de vrouw op mijn dak krijg, dit is een initiatief ter bevordering van de gelijke waardering van de vrouwenblogs.  En zoals we weten, zijn er heel wat interessante vrouwenblogs of blogs geschreven door mannen die binnenin gelukkig nog heel wat vrouwelijkheid hebben. In plaats van Intel inside of Auti Inside mag er gerust een banner Vrouwelijke Blog staan. Liefst niet met een afkorting. Anders denken ze al snel dat het gaat om een Vlaamse Blog of een blog van het Vlaams Belang of Blok.

De kans bestaat dat de mannen waarvan sprake al na enkele ogenblikken zonder interesse terug het werk zullen hervatten. Maar wat zouden ze dan een fout maken. De thema’s die aan bod komen tijdens de Wijvenweek, zijn, mits ingevuld door iemand met kennis van beide werelden, wel interessant te noemen. Ze lijken misschien nogal aangepast aan de modelhuisvrouw, maar kom, mits enige creativiteit vinden we overal iets in.

Mijn wijflijf, shoppen, mannen, mijn huishouden, kinderen en wat mannen niet begrijpen zijn buitengewoon interessante thema’s voor een man. En als man zijnde aan de buitenkant, en ten dele ook binnenin, kan ik over deze thema’s wel zijn zegje doen.

Al mijn hele leven ben ik gefascineerd door wijflijven. Al van de geboorte eigenlijk. De glimlach, de rondingen, de uitstraling, de warmte van boezem en billen, de manier hoe vrouwen zich kleden en gevoelens losmaken … ik sta er elk moment van mijn leven versteld van. Hoe meer ik een wijvenlijf leer kennen, hoe stiller ik wordt. Niet dat ik niet wordt bij mijn eigen lijf, maar da’s een ander verhaal.

Waar ik eveneens versteld van sta, is de activiteit van het shoppen. Ik ben er zeker van dat niet alle vrouwen graag houden van shoppen, en er even bedreven in zijn.  Zelf heb ik geen probleem met shoppen en kan ik een middag gaan shoppen zonder moe te zijn. Ik begrijp wel dat al die prikkels van een middag shoppen iemand doodmoe kunnen maken. Ik ben wel iemand die houdt van efficiënt shoppen, niet zozeer van window shopping. Een goede voorbereiding, weten wat je wil kopen en waar, en op welk moment is dan ook meer dan het halve werk.

Over het volgende thema, en het thema van vandaag trouwens, mannen kan ik moeilijk iets objectiefs zeggen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit veel gehad heb met mannen. Mijn hele leven heb ik me al afgevraagd wat vrouwen nu eigenlijk in hen vinden.  Het is mij een raadsel, en nog meer waarom knappe, intelligente, mooie vrouwen met de meest verkeerde mannen hun lief en vooral leed willen delen. Je zal maar als vrouw geboren worden en niet lesbisch zijn. Voor mij is het een zegen, maar voor hen, het moet een lijdensweg zijn om hormonaal gedwongen zijn om met een man te moeten samenleven.

Wat me verbaast is dat ze wel in het midden van de week staan gepland. De hamvraag is dus wat vrouwen met mannen doen op woensdag.  Op woensdagmiddag ben ik vrijaf - anders zou ik nu niet zitten tikken tiens - dus ik zou mezelf als vader dan bezig zien met de kinderen of voor de uithuizig werkende vrouw - wellicht het merendeel van de bloggende vrouwen - zorgen dat er toch minstens een zucht van opluchting en niet van wanhoop geslaakt wordt bij het thuiskomen.

Mijn huishouden, is een typische donderdagse activiteit.  Ooit kreeg ik een boekje Huishoudmanagement voor Mannen toegestopt. Hoewel ik kan me voorstellen dat nogal wat mannen het met dédain bekijken, en nogal wat vrouwen hun burcht willen beschermen, vind ik dat ieder wat kan doen. Het boek geeft daarbij nuttige tips.

Kinderen is nog een ander verhaal. Zelf heb ik nog een kinderwens en ga ik ook veel om met kinderen. Misschien omdat ik in het koor binnenin nog steeds het kind hoor.  In een wijvenweek hoor ik als man dan misschien te spreken over de moeder - en de vaderrol, mijn visie op ouderschap, op opvoeding, wat de man dan wel kan bijdragen. Mijn ideeën over opvoeding zijn wel iets te uitgebreid om zo in één twee drie daarover iets te zeggen. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat blijft er dan nog over ? Ah, wat mannen niet begrijpen. Dat is zeer interessant. Als man weet ik bijzonder goed wat mannen niet begrijpen.  Zichzelf bijvoorbeeld. En er zoveel misverstanden bestaan over wat een ‘man’ is en wat een ‘vrouw’ is.  

Er blijft natuurlijk ook nog over te zeggen dat ik hier niemand over dezelfde kam wil scheren. Een wijf is tenslotte in de volksmond een vermand vrouwmens. In die zin is een wijvenweek eigenlijk niet bedoeld voor vrouwen, maar voor vrouwen die mans genoeg zijn. En die mogen er gerust zijn. Zolang ze maar menselijk blijven.

 

 

Jouw reactie: