Waarom help je me toch zoveel ? Zit daar iets achter ? Heb je iets nodig ? Zeg me wat je nodig hebt. Of zwijg en verdwijn.

Ik heb de onhebbelijkheid om mensen te willen helpen, zonder rationele reden. Dat breekt me vaker zuur dan zoet op. Helpen kan evengoed om zeep helpen worden. Ik ben voorzichtiger geworden. Soms té voorzichtig. Ik heb zoveel waardering dat ik mezelf soms vergeet. 

Ik doe iets voor anderen zonder reden …  Gewoon … ongewoon … afunctioneel … Omdat ik vind dat het kan, het niet anders zou kunnen, … het zo heeft moeten zijn .. zelfs een tikkeltje verveeld, geëmbeteerd, … omdat ik door mijn hulp de indruk zou kunnen wekken ergens iets bij te dragen, ergens dankbaarheid te vragen, en vooral mensen afhankelijk te maken. 

Ik voel me eerder machteloos dan machtig. Ik hoef niets. Geen medelijden, tenzij het medeleven is. Geen affectie, tenzij het uit liefde is.  Geen sociale verwachtingen. 

I’m not looking for praise or pity / I’m not coming round searching for a crush / I just want someone to talk to / and a little of that human touch (Bruce Springsteen, Human Touch).

Die ‘touch’ bedoel ik dan vooral figuurlijk, hoewel ik ook graag mensen aanraak, maar vooral echte mensen en bij wijze van spreken. 

Maar de achterdocht, daar kan ik moeilijk mee om. Ze is zo groot, en soms terecht. Er zijn anderen die dezelfde woorden spreken, maar met andere intenties. Ze doen me denken aan een kinderboek van vroeger, De Koning van Kantoren van Jan Terlouw, aan een fragment waar ik dikwijls bij in tranen uitbarstte. Zoveel verdriet dat ik voelde. De man die binnenkomt en niets hoeft. Alleen gaat hij zwijgend de kamer in, voelt intuïtief aan wat anderen het liefst hebben en neemt het mee, weg. Anders heeft hij niets nodig. Alleen net dat. Net dat.

Your response: