Voorbij de Grens (4) : In de mist

Doorgaan tot je niet meer op je benen kan staan. In de mist, in de regen, dwars door alles heen. Slapen doe je als je op pensioen bent. Geen hulp, noch medische noch andere ondersteuning, toelaten, al val je erbij dood.

Het zijn mantra’s voor mensen die gewoon zijn om, meestal louter fysiek, tot het uiterste te gaan maar verbeelding missen om te zien hoe anderen op hun manier sterk zijn en met hun grenzen weten om te gaan.

Deze mensen vergeten soms dat een groot deel van de bevolking, voor hen onbekend als de donkere zijde van de maan, stilzwijgend tot het uiterste gaat op andere vlakken. Ze benoemen ze als ‘luiaards’, ’sissies’, ‘watjes’, ‘homo’s’, ’softies’ … noem het maar op.

In plaats van die inspanningen evenveel te waarderen, en vooral de eigen beperkingen te willen inzien. Tegelijk is het niet omdat iets niet zichtbaar is, dat het er niet is. Dat geldt zowel voor beperkingen, mogelijkheden, inspanningen als bedreigingen.

Voor sommige mensen binnen het team van Voorbij de Grens is dat wellicht iets te hoog gegrepen, zeker voor hen die de top van de vulkaan bereikten. Weliswaar met de nodige ‘onzichtbare’ steun van anderen, zoals een touw dat gespannen is (waaraan ze zich maar moeten optrekken) en heel wat ondersteuning.

Echter kwaliteiten die er in de samenleving echt toe doen zoals teamspirit, solidariteit, elkaar verstaan, samenwerken, elkaar ondersteunen zodat iedereen even ver geraakt, … dat zit allemaal erg ver binnen deze groep. Uiteraard niet bij iedereen even ver, maar bij individuen als Pieter & Anita is er toch wat werk aan de winkel.

Op dat vlak is deze groep, voor zover kijkers vanuit hun zetel daarover kunnen oordelen, zo goed als in de mist verdwaald, en zover geraakt in haar beklimming van de berg als de persoon die het eerst heeft moeten afhaken.

Moet dat dan de les zijn voor kijkend Vlaanderen : laat je makkers in de steek en ga met een elite voor de medaille zodat de happy few bovenop de top geraakt ? Fraaie boodschap als je als televisie-zender voor diversiteit gaat.

Dat de meeste mensen in Vlaanderen dat elitarisme aanhangen, en eerder voor sentimentele afbeulerij kiezen, verklaart misschien de hoge waardering van dit programma (8,8).

Als gevalstudie in een training voor groepssociale vaardigheden, lijkt het me wel positief maar wat moet je denken van mensen de een berg beklimmen maar niet meer de energie hebben om te dalen ? Die barmhartig door een leger-heli worden opgepikt ? De Tour de France houdt toch ook niet op na de Alpe d’Huez ? De triatlon stopt ook niet na het onderdeel zwemmen ?

In deze aflevering, waar de groep dus met handen en voeten in barre weers-omstandigheden de vulkaan beklom, tot het niet meer mooi was om zien, waren er natuurlijk ook lichtpuntjes. Een aantal mensen kon zelfs genieten van het uitzicht, dat op de top trouwens onbestaande was door de mist.

Zo zijn er mensen als Henk, Sam en Vincent die, weliswaar met enige gemor (ook wel menselijk uiteraard) hun waardigheid behouden en op tijd er een streep onder trekken. Zo is er het verhaal van Sven, die zo goed en zo kwaad als hij kan, Sam ondersteunt, maar dan toch alleen verder gaat. Ook Jef wiens gehoor voor het beklimmen van een berg schijnbaar geen handicap vormt, helpt opnieuw waar hij kan.

Het verhaal van Julie, die in de voorbije afleveringen onderbelicht is geweest, maakt voor mij nog het meeste goed. Ergens doet ze me zelfs denken aan judoca Gella Vandecaveye, voor wie ik heimelijk een boontje heb.

Niet enkel de manier hoe ze teruggekomen is tot een verbaal sterke, zelfbewuste jonge vrouw die er staat. Vooral de wijze waarop ze erin slaagt op een bescheiden manier, zonder veel oppervlakkige blabla, ver te geraken, maar niet over de waardigheid heen, zonder anderen in de steek te laten, is bewonderenswaardig.

In deze aflevering was er vooral mist en regen, maar als we het promofilmpje voor volgende aflevering mogen geloven, dreigt er donder op komst, in de vorm van conflicten. Maar wat er ook gebeurt, het beste aan Voorbij de Grens zal nog dit zijn: het einde. Als dat maar niet in de mist eindigt.