Alsof we naar Lourdes gaan, hé mama. Het kind dat achter mij loopt, van de tramhalte langs de parking van Flanders Expo, slaat zowat de nagel op de kop.
Net als in Lourdes ontwaar ik links en rechts, voor en achter me rolstoelers, mensen met krukken, een witte en/of gele stok en af en toe een geleidehond.
Net als in Lourdes is er binnen een indrukwekkende collectie hulpmiddelen, vertegenwoordigers van organisaties van uiteenlopende zuilen, prijskaartjes en uitvinders van een of andere wonderbaarlijke verbetering van de kwaliteit van het leven die net buiten het budget valt.
Niettemin ben ik nog niet in Lourdes geweest. Ik ben er wellicht te weinig mobiel voor. Het kost te veel energie. En mijn emotionele innerlijke zou het wellicht niet overleven.
Net zoals het ook nu soms moeilijk is. Niet door de ‘gestrafte’ mensen, zoals ik ergens opvang in de stroom volk die door de gangen tussen standjes & plateaus flaneert. Noch door de idee dat dit mogelijks ook mijn bestemming zou kunnen zijn.
Ik wordt geraakt door de verkoopspraatjes, de medische terminologie, de moralistische uitspraken, de ‘ramptoeristen’. Dit blijft immers vooral een vakbeurs voor hulpmiddelenleveranciers en hun periferie. Waarom dan de cliënt niet als cliënt beschouwen maar hem aankijken met het gezicht van een begrafenisondernemer ?
In de ‘kleinere hokjes’, de kleine stands, die verspreid staan, vind ik budgethouders – en gebruikersorganisaties en diverse andere diensten. Dat is een ander verhaal. Sommigen doen aan ledenwerving, leggen allerhande petities voor of … verwijzen door naar websites.
Anderen steunen de mensen die bij hen komen aankloppen : met praktische informatie, laten eens lachen en luisteren vooral … naar lange verhalen over miskenning en over hun zoektocht naar een professioneel die kan luisteren.
Of ze organiseren workshops, een info-middag over het persoonlijk assistentiebudget of een politiek debat. Termen als vraagverduidelijking, trajectbegeleiding, deregulering, toekomstplanning, recht op zorg, ondersteuning op maat … blijken immers niet voor iedereen in het middenveld en de politiek zo positief in de oren te klinken.
Indrukwekkend is de Reva-beurs zeker en vast. Aanpassingen en hulpmiddelen, informatie en advies vind ik hier voor vrijwel elke handicap (zie onderstaande grafiek).
Als ik vervolgens op basis van de catalogus de opdeling maak naar aanbodcategorie dan is duidelijk merkbaar waar de klemtonen liggen op deze Reva-beurs.
Of ze zich ook richt naar ‘alle’ mensen met een handicap is echter maar zeer de vraag.
Instellingen, zorgverleners, hulpverleners, overheden, verenigingen en zelfhulpgroepen vinden hier wellicht hun gading. Maar als je niet vertrouwd bent met informatie & advies via het internet, de vaktijdschriften en leveranciers … is het allemaal wat overdonderend. Bovendien vertrekt alles hier heel sterk vanuit het aanbod.
Het is ook niet altijd even duidelijk waar wat te vinden is. De plattegrond is op zijn minst chaotisch en onlogisch ingedeeld, de bewegwijzering zowat onbestaand. Een mens zou al over een ervaren persoonlijk assistent moeten beschikken om in de enorme hal niet verloren te lopen of niet met een migraine-hoofdpijn buiten te moeten gaan.
Niettegenstaande blijkt de Reva-beurs op dat vlak al veel geëvolueerd, en dus kan dat alleen maar beter worden. Op naar de volgende editie dus, binnen twee jaar.
In een vorige leven ben ik nog vrijwilliger geweest voor een vereniging genaamd ‘Basiel’, vrijetijdsbesteding zonder drempel met extra aandacht voor mensen met een beperking. Zonder linken met het komische figuur of andere. ‘Basiel’ is sinds een tijd opgegaan in Dyade. Hoewel dat tot sommige mensen (zoals het VAPH of de Vlaamse Vereniging Autisme) nog moet doordringen. Ook op Facebook is er een groep.
