“Wij zijn dieren.
Zoogdieren, superieure primaten.
Evenmin als voor de andere soorten is er voor ons een reden waarom wij hier zijn, op deze Aarde. Er is ook geen reden waarom we wat dan ook zouden doen, hier op deze planeet, of op een andere.
Maar wij zijn speciaal.
Alle dieren constateren, registreren, reflecteren, elk op hun eigen manier. Hun zintuigen seinen deze disparate gegevens door naar hun brein. Op basis van die flarden en fragmenten bouwt dat voor hen een wereldbeeld op. Zo goed en zo kwaad als het gaat, trekken deze dieren conclusies, delen die aan elkaar mee, werken samen en proberen te overleven.
Maar onze specialiteit, onze verslaving, onze glorie en onze vernedering is het waarom ?
Waarom het waarom ? Waar komt het vandaan ? Het komt voort uit de tijd.
En de tijd, waar komt die vandaan ?
Uit het feit dat, van alle levende wezens op aarde, alleen mensen weten dat ze geboren zijn en zullen sterven.
Op zich heeft het universum dus geen Betekenis of Zin. Het is stilte. Niemand geeft de wereld zin. Niemand anders dan wij.”
Nancy Huston, ‘L’espèce fabulatrice’
