Uiteindelijk zijn we na een veel te lang oponthoud, nog eens naar ‘de film’ geweest. Naar Angels & Demons, de prequel van ‘The Da Vinci Code‘. Beide films zijn losjes gebaseerd op de boeken van Dan Brown, dit keer diens boek Het Bernini-Mysterie.
Echt veel keus hadden we ook niet. We konden Soeur Sourire bekijken, maar misschien was dat net iets te diepzinnig op Pinksteren. En bij Startrek en Wolverine kon je haast alleen nog als rolstoelgebruiker binnen.
Op een bijna ongenietbare plaats dus. Het is wachten op de idee om een deel van de hoogste rij bereikbaar te maken met een platformlift en vrij te maken voor een of twee rolstoelgebruikers. Alsof zij ook niet graag een genietbaar zicht hebben. Voor de toch wel dure tickets van de Kinepolis (inclusief drankje voor twee nog steeds zo’n 26 euro) mag ‘t wel.
Als vanzelfsprekend gaan wij voor de ‘love seats’, de dubbele zitjes op de achterste rij, in de Kinepolis helemaal bovenaan. Niet voor mensen met hoogtevrees of irritatie voor knuffelende koppels naast zich. Helaas blijken we daar dit keer niet rap genoeg voor. Het wordt dus genoegen nemen met de zestiende in plaats van de zevende verdieping. Het uitzicht is even mooi, de stoelen even zacht, de klim even zwaar, de kans om te struikelen even groot.
Angels & Demons is een bijzonder spannende, adembenemende en beklijvende film. Voor het genre welteverstaan. Angels & Demons is geen kunst, niet diepgaand, toont geen adembenemende natuurbeelden, heeft geen sterke karakterieel uitgewekte personages, heeft geen diepzinnige plot met filosofische allures … Toch is een commercieel bedoelde film die ontspannend is zonder dat ze bij mij irritatie of verveling opwekt tegenwoordig al zeldzaam genoeg.
Het onderwerp van de film op zich boeit me natuurlijk uitermate: het machtsspel bij de herverkiezing van toch nog steeds het meest mysterieuze machtssymbool in onze Westerse wereld, de Paus, en de weerstand tegen het zogenaamde Verlichtingsdenken en de ‘ketterijen’ van de Kerk. De Illuminati en de symboliek binnen de film waren me al bekend (ondermeer via Umberto Eco), maar toch altijd leuk hoe dit voor een groter publiek wordt geïnterpreteerd.
En ook al zijn de beelden van het Vaticaan die de film gebruikt hollywood-iaans onecht, niet op de locaties gefilmd waar ze zouden moeten doorgaan, het blijft erg mooi in beeld gebracht. Mijn fascinatie voor oude wetenschappers, zoals Galileo, en streng bewaakte archieven heeft daar ook wel mee te maken. Natuurlijk moet je de referenties naar kunstenaars uit het verleden er dan wel bijnemen. Wie nog niet gehoord heeft over of allergisch is voor mensen als Bernini, Michelangelo, Rafaël, …. die moet dan maar zijn oortjes toestoppen of eens een stapje in de wereld zetten. Maar welk koel creatuur kan onberoerd blijven bij de Extase van de Heilige Teresa, hét symbool voor het perfecte orgasme ? Of diens Fontana dei Quattro Fiumi ? Alhoewel de ‘name-dropping’ soms wel wat subtieler kan in de film.
De rol van de Camerlengo, en zijn relatie tot de (opvolging van de) Paus, is in deze film opmerkelijk. Om nog maar te zwijgen van het even mysterieuze CERN, met zijn deeltjesversneller die tot de verbeelding spreekt, en de creatie van het ‘goddelijk deeltje’, die zogenaamde antimaterie die (minstens als we de film mogen geloven) bij vrijlating een energie van 5 kiloton kan ontwikkelen. Deze jongen hier is daar behoorlijk door gefascineerd.
Wie een trage, maatschappijkritische, psychologisch diepgaande film wenst, zal best aan Angels & Demons voorbijgaan. Maar verder was het meer dan de moeite waard voor een avond ontspanning.
