In zekere zin is het allemaal … een kwestie van tijd.
Ik hoef me geen zorgen te maken over jou, je kan ‘t best zelf. Neem mijn gedachten met je mee, en wanneer je ooit achterom kijkt, onderweg, zie je wellicht … een gezicht dat je herkent.
Je bent niet alleen. En mocht dat toch zo zijn … ik wacht … tot het einde van onze tijd. Niet op jou, niet op mij, niet op de tijd … op onze ontmoeting misschien. Telkens opnieuw.
Open jezelf tot de weg. Er is veel te zien, want je bent niet alleen.
Ik weet … het is de afstand, die dit leven wat moeilijk maakt.
Twee levens die ooit zo dicht waren … nu mijlen veraf … ver af. Maar ik ga niet vallen, tenzij om terug op te staan.
Ik hou een plaatsje voor je … voor wanneer je terugvalt … en kijk toe hoe je op weg gaat en … hoe lang onze liefde met de tijd blijft groeien.
Geïnspireerd door You’re not alone door Olive, een dance/breakbeat/trip hop-geluid waarvan het arrangement & de tekst mij in 2002 aanspraken, en aanzetten tot het schrijven van dit tekstje.
Posted by mistsluier on juli 2, 2009 at 4:49 pm
Heel mooi Martijn! Ik denk dat het voor iedereen anders te lezen valt. Voor mij sluit het perfect aan bij iets wat ik vanmorgen zelf aan den lijve ondervond:)