“Het leven raakt plaatsen zoals een opstijgende zwaan met zijn klauwen sporen nalaat in de sneeuw vooraleer hij wegvliegt naar het westen of het oosten. De oude monnik is dood en begraven onder de nieuwe pagode en op de oude muren zijn de gedichten die we schilderden onleesbaar. Herinner je nog het ruige pad, de eindeloze weg, onze uitgeputte lichamen, hoe onze kreupele ezel balkte.”
Xu Bing is een van de kunstenaars die meewerkt aan Beaufort 03, de Triënnale voor moderne kunst, die van 28 maart tot 4 oktober loopt aan de Kust, ondermeer in het Leopoldpark in Oostende waar dit Stenen Pad (‘Stone Path’) te bewonderen is.
Elke dag kom ik er wel eens voorbij. Op weg naar de bakker, naar de post, naar huis terug. Ik groet de 76 stenen die een smal wandelpad vormen door het gras. Ze vertellen de bezoeker die ze overloopt het bovenstaande verhaal, een gedicht door Su Shi.
Te midden een spel van licht en schaduw van de zomerzon, witte madeliefdjes in het gras en een zee van blauwe boshyacinten geeft het een erg rustgevende indruk.
Hoewel wij niets begrijpen wat er op de stenen staat gekapt, en de link missen met die rijke culturele verleden.
Taal speelt dan ook een belangrijke rol in ons leven. Taal bepaalt hoe we iets bekijken en beleven. Een pad door het gras of een verhaal … of beiden.
Te midden van de chaos van bouwwerken (afbraakwerken van huizen rond het park), het rumoer van de tearoom en de minigolf en het geronk van gettoblasters van parkgangers even verderop. Allemaal taal.
