Ons maandelijkse bezoek aan Rij 13, de ‘loveseats’ (de dubbele zitjes zonder armleuning op de laatste rij), van de plaatselijke Kinepolis-bioscoop leidt dit keer naar Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs.
Kort samengevat, om het nu eens cru en plat te zeggen, zou ik ‘t er op kunnen houden dat Ice Age, nummers één tot drie, vooral een Amerikaanse commerciële computeranimatiefilm is waar het flinterdunne verhaal eerder ondergeschikt is aan de, soms platvloerse humor. Gedachteloos amusement waar een mens achterover mag leunen.
Maar dat zou wat al te kort door de bocht zijn en unfair voor het genre. En bovendien: een mens moet sociaal zijn, en zijn partner eens trakteren op een leuke avond cinema. Zelf ben ik er ook wel voor te vinden. Af en toe, en tussen wat andere cultuur – en ontspanningsvormen door.
Maar … twee keer elf euro (!) voor de film en twee keer zes euro voor een drankje en een zakje chips voor twee, maakt het toch vrij duur. Nochtans lijken mensen daar in deze momenten van crisis niet over te vallen. Maar dus maar één keer per maand naar de film voor ons.
Het verhaal is natuurlijk zeer luchtig.
In de eerste Ice Age, van 2002 al, maken we kennis met een reeks figuren. Een prehistorische neurotische eekhoorn die zijn zuurverdiende eikel tracht te verstoppen en zo ongetwijfeld de Ijstijd start.
Een paar dieren blijven om een aantal redenen achter. De luiaard Sid wegens verslapen. Een melancholische mammoet wegens familiale problemen. De sabeltijger wegens de opdracht om een mensenkind te kidnappen.
In het vervolg, Ice Age : The Meltdown, zien we de figuren kampen met een verandering van hun leefwereld, namelijk het ijs beginnen smelten. Er komen ook een aantal figuren bij, zoals de buidelratten Cash & Eddie en de vrouwelijke mammoet Ellie.
In Ice Age 3: Dawn of the Dinosaurs, deze versie dus, verwachten Manny en Ellie een kleintje. Tijger Diego vindt zichzelf een watje worden en wil eropuit trekken. Sid wil ook een gezin en krijgt het in zijn hoofd om een paar dinosauruseieren te vinden.
Daarmee beginnen de problemen pas echt. Zeker wanneer de kleintjes leeftijdsgenootjes levend beginnen door te slikken.
Als moeder Dino haar kindjes terug komt halen, en Sid meeneemt, gaan de rest op een avontuurlijke zoektocht. Ze komen terecht in een wonderlijke tropische wereld onder het ijs, en worden er gegidst door de eenogige, bijwijlen waanzinnige, op dinosaurussen jagende wezel Buck. Een gastrol is voorzien voor de gigantische rood-ogige kroko-dino Rudy. Naar verluidt een koosnaampje voor iemand die ‘rude’, dus ‘lomp’ of ‘onbeschaafd’ is. In die zin ook wel goed gevonden: Rudy is geen lieverdje.
En dan is er nog steeds de eekhoorn Scrat die ditmaal verliefd wordt op een andere eekhoorn, die even verliefd is op hem als op zijn eikel. Dit keer staat de romantiek hem dus in de weg. De liefde overwint niet alles, maar brengt hem in elk geval overal.
Ice Age 3 is vooral een film die het moet hebben van animatie, muziek, af en toe humor en de climax.
Animatie die soms nogal druk overkomt. Ook de humor komt eerlijk gezegd af en toe afgezaagd en flauw over. Mensen die last hebben van zenuwen, niet tegen drukte kunnen, graag personages zien met een karakter en landschappen met echte natuur kunnen dus beter geen geld uitgeven aan Ice Age 3.
Toch is dit een commerciële film die er al bij al door kan. De stoere Buck, de eenogige wezelavonturier, maakt veel goed. En het is allemaal best wel boeiend genoeg om niet in slaap te vallen of naar het toilet te lopen.
Een aanrader dus voor de liefhebbers van het genre, en voor de rest misschien een mogelijkheid om iets anders te proeven. Verandering van spijs doet eten, nietwaar ?
