Het is niet nodig te praten. Evenmin als het nodig is te schrijven. Alleen : het ene moet niet, het andere blijkt voor sommigen een innerlijke noodzaak.
Toch is het soms nodig om woorden te wisselen met elkaar. Woorden die verwachtingen uiten, verlangens, richtingen, mogelijke wegen, valkuilen en mogelijkheden.
Liefst afgesloten met woorden die elkaar ontzien. Zodat er een mooie herinnering blijft. Alhoewel dat meestal niet zo is, als iemand er niet meer is, om welke reden dan ook. Spijt heeft dan weinig zin, bezinning over wat volgt misschien wel. Dit gedicht, van een afscheid, van een nieuw begin, zegt meer dan woorden. Meer dan mijn woorden.
Je hoeft niet te praten,
ook geknisper van kranten komt duidelijk over
of als je slikt, keelschraapt
een schoen uitschopt
het suizen van het gas
de tik van het licht uit
de telefoon, buiten de auto’s
mijn korte adem
maar als je toch iets zegt
zeg dan liever iets aardigs
iets dat ik nog eens af kan draaien
als je weg bent
Remco Campert – Bandrecorder, eenvoudig (1985)
In : Remco Campert, Kus zoekt mond. Amsterdam: Uitgeverij de Bezige Bij, 1995.
