Een paar maand geleden komt de Amerikaanse vriendin van mijn broer op bezoek naar het verre België. Na een leuke dag in Brugge, met heel wat bezoeken (o.a. het Oud Sint-Janshospitaal, het Stadhuis, de Heilig Bloedbasiliek, de Madonna met kind van Michelangelo in de Onze-Lieve-Vrouwekerk, … ), ronden we af met een etentje op de Markt, en wat gezellig keuvelen. Als we het hebben over series die het gezelschap graag ziet, komen we allen bij House & Bones terecht. In elk geval een serie waar mijn vriendin en ik naar uitkijken.
Bones for Dummies
Voor mensen die de serie niet kennen : Bones is een Amerikaanse dramatelevisieserie, losjes gebaseerd op de boeken van schrijfster Kathy Reichs, op 2be (het vroegere Kanaal 2), met Temperance ‘Bones’ Brennan, een forensisch antropologe die werkt bij het Jeffersonian Institute in Washington D.C., en Seeley Booth, een FBI-agent, die samenwerken om moorden op te lossen met veelal slechts botresten van de slachtoffers. De bedoeling was om het allemaal zo wetenschappelijk correct mogelijk te maken. Bones wordt uitgezonden in 29 landen.
Voor wie de serie wel kent, zal wellicht wel de ‘Angelator’ kennen (een beetje als 3-D projectie zonder de brillen), ‘Dr Sweets’, ‘the Gorgomon’ (een kannibalistisch rituele seriemoordenaar), de relatie tussen ‘Bones’ en ‘Booth’, de merkwaardige historie van de eerste man van Angela, de smeuïge lijken die de meest vreemde connotaties krijgen (o.a. met ‘pizza’), de kortstondige verschijning van Stephen Fry als psychiater, de circuskunsten van Bones & Booth, de relatie van Bones met haar vader & broer, de imposante zwarte juriste die af en toe langskomt … stof genoeg tussen insiders om erover te praten.
Het team
Laat ik het team echter even kort voorstellen. Dr. Temperance Brennan (‘Bones’) is de forensisch antropoloog van het team in het Jeffersonian Institute, evenals een goed verkopende misdaadauteur. Haar intellectuele kracht staat haar toe verbluffende resultaten te behalen, maar haar beperkte sociale vaardigheden en geen inzicht in ‘praktische humor’ geven soms hilarische toestanden.
Samen met Seeley Joseph Booth, geattacheerd van de FBI, voert ze het onderzoek naar resten die niet kunnen geïdentificeerd worden door anderen. Booth heeft beperkte kennis van wetenschap en doet zijn best om het jargon zo goed mogelijk naar lekentaal over te brengen. Hij maakt ook de brug tussen wetenschap en emotie, en kan mensen lezen zoals anderen statistieken en Bones de botoverschotten leest. Booth is gekend voor het vinden van de motieven van mensen of het in elkaar puzzelen van een scenario. Iets waar Brennan duidelijk moeilijk mee overweg kan. Het meest opvallend in de serie is zijn allergie aan clowns.
Naast ‘Bones’ en ‘Booth’ vallen Angela (Montenegro) en Camille (Saroyan) het meest bij mij in de smaak.
Angela is een forensisch kunstenares en Brennan’s beste vriendin. Ze is een specialiste in ‘craniofaciale reconstructie’ en kan holograms opmaken met gebruik van haar driedimensionale grafische programma (‘The Angelator’) om verschillende scenario’s te visualiseren. Ze is een vrije geest, een vrouw die het er als meisje van nam en een ‘wild-child’. Zij wordt de stuwende kracht van het team genoemd. Ze is bekend om haar huwelijk bij een of andere vreemde ceremonie in Fiji met Grayson Barasa, die ze niet meer heeft gezien sindsdien en waarvan ze pas na hypnose op zijn naam kwam. En ze heeft een relatie met Jack Hodgins (gehad). Ze heeft ook een zeer vreemde vader, namelijk ZZ Top-gitarist Billy Gibbons, die als zeer conservatief optreedt als het gaat om zijn dochter, maar verder het leven losbollig leeft. Angela heeft verder open en zorgzaam karakter en trekt Dr. Brennan voortdurend uit haar laboratorium.
Camille is eigenlijk het Hoofd van de Forensische Divisie, hoewel dat slechts af en toe duidelijk wordt. Ze is geboren in de Bronx en was vroeger een lijkschouwer. Ze heeft een liefdesrelatie gehad met Booth vooraleer ze in het team kwam. Ook met Angela’s vroegere echtgenoot Grayson ‘Birimbau’ Barasa had zij een korte opvlieging. Ze heeft ook een tijdje samengeleefd met Dr. Andrew Welton, die later vermoord werd, en heeft zijn dochter tot haar tweede opgevoed (na de dood van haar moeder). Later trekt de dochter, Michelle, bij Cam in.
De meest complexe karakters van het geheel zijn wellicht Zack Addy en Jack Hodgins.
Zack heeft gestudeerd onder ‘Bones’, is ondermeer Dr. in de Forensische Antropologie. Hij valt quasi samen met de stereotype ‘geek’. Hoewel hij het allemaal wel goed bedoeld, en vriendelijk is, kan hij ongelooflijk grappig onhandig uit de hoek komen als het gaat om sociale interactie en intuïtie. Zack wordt extreem hoogbegaafd genoemd in de serie met een IQ van 163 (wellicht het niveau ‘genie’) en ook Hodgin’s beste vriend. Hij huurt ook een flatje boven de garage van Hodgins.
Hodgins zelf is een entomologist en expert in sporen en mineralen, met aansluitend ook als hobby samenzweringstheorieën. Hij wordt een van de meer normale personen in de groep genoemd, en neemt de (volgens mij enigszins ondankbare taak) op zich om Zack sociaal aangepast gedrag te leren. Zijn familie is extreem rijk en Hodgins verzwijgt zijn huidige positie voor zijn familie omdat ze zouden verhinderen dat hij zijn carrière verder zou uitbouwen.
Booth & Bones
Een van de rode draden doorheen de serie is de werkrelatie van ‘Booth’ en ‘Bones’, een soort ‘koosnaam’ die alleen Seeley Booth zijn collega mag geven. Ook de figuur van Dr. Sweets, de psycholoog in de serie, is voor mij interessant.
De werkrelatie van Booth & Bones is er een van verschil in persoonlijkheid en relationele spanning. Naarmate de serie vordert, zoeken de twee toenadering tot elkaar, en met een beetje hulp kussen ze elkaar zelfs. Ze ontkennen een mogelijke liefdesrelatie maar hebben ook buiten hun werk ‘intieme’ conversaties over hun verleden en heden, en af en toe gaan ze iets uit eten. Booth leert Brennan hoe te skaten en reist met haar naar Engeland en China.
Bones’ karakter
Het karakter van ‘Bones’ vind ik zelf dan ook het meest interessant. Naast de fascinerende relatie met haar ouders, vooral dan haar vader en broer (beiden af en toe in de gevangenis), heeft ze een buitengewone persoonlijkheid.
Niet zozeer omdat ze erg cynisch doet over religie, en pur sang atheïst is, of een fervent voorstander is van de doodstraf. Dat leidt wel al eens tot een woordenwisseling met haar collega, Booth, die een toegewijd Rooms-Katholiek en voorstander van geloof is.
Ook niet omdat ze opgegroeid is in pleeggezinnen dat haar ouders, bankrovers van beroep, op haar vijftiende eensklaps verdwenen, tot ze bij haar grootvader terecht kan. In hoofde van haar beroep vind ze de stoffelijke rechten van haar moeder, die vermoord werd. Ze raakt ook opnieuw in contact met haar broers en uiteindelijk haar vader, die af en toe opduikt en haar broer Russ met zich mee neemt.
‘Bones’ blinkt vooral uit door haar wereldvreemdheid en contextblindheid. Niet alleen is ze niet op de hoogte van de moderne cultuur, waarmee ze af en toe geplaagd wordt omdat ze af en toe zegt (op voor de kijkers evidenties) ‘ik weet niet wat je daarmee bedoelt’. Ze heeft ook duidelijk moeite met sociale vaardigheden en het begrijpen van grapjes en sarcasme. Ze is ook vreselijk onhandig in haar contact met mogelijke verdachten. Ze is erg gefocust op haar werk, hyperrationeel en is erg beschermend naar haar bewijsmateriaal toe. In de confrontatie met de horror van de misdrijven, kijkt ze vooral naar de feiten. Dat kan ‘koel’ lijken, maar is net het tegendeel, want, zoals haar collega Angela zegt, ‘ze vereenzelvigt zich er teveel mee’.
Ze heeft dan ook zelf een aanzienlijk aantal innerlijke kwetsuren die ze na enkele traumatische ervaringen deelt met Booth & Dr. Sweets, de psycholoog van het team. Ze heeft dus zeker gevoelens, wat haar kinderwens en het medeleven, de compassie en verdriet met de operatie van haar collega duidelijk maken.
Asperger ?
Het is vooral de manier waarop ze die uit die soms nogal vreemd overkomen voor buitenstaanders. Zo schrijft ze meer dan ze verbaal uit. Als haar collega bijvoorbeeld in de coma ligt, zit ze naast hem over liefde te schrijven, in de hoop dat hij dit zal kunnen voelen. Samen met haar collega Dr. Addy zou ze bijna zeker het Aspergersyndroom hebben.
Zoals veel Aspergers heeft ze diverse talenten. Niet alleen is ze afgestudeerd aan een of andere universiteit rond forensische antropologie en kinesiologie. Ze is ook een gediplomeerd jager (die alleen op voedsel jaagt), geoefend in drie types gevechtskunsten, ondermeer Karate. Ze is ook een getrainde touwdanseres.
‘Bones’ komt het best overeen met haar collega en forensisch kunstenaar Angela Montenegro. Haar vast team bestaat daarnaast uit entomologisch expert Dr. Jack Hodgins, en vroeger ook uit Dr. Zack Addy, een deskundige in beendertrauma’s. Nadat Booth haar vader gearresteerd heeft, komt ze in (werk)relatietherapie, bij de ‘in-house’ therapeut/psycholoog Dr. Sweets.
Lancelot Sweets
Lancelot Sweets is misschien wel een parodie op de doorsnee klinisch psycholoog die therapeut poogt te zijn maar in zijn eigen leven er eigenlijk niet veel van bakt. Zoals de rest van het team heeft hij een hele reeks diploma’s op zak. Behalve psycholoog is hij ook dokter in de abnormale -, klinische – en gedragspsychologie. Zoals bij veel mensen met innerlijke conflicten, die anderen beginnen analyseren, een vorm van overcompensatie wellicht.
Hij krijgt ook vaak een reeks verwijten naar zijn hoofd geslingerd van zijn cliënten. Niet alleen was Sweets als tiener hevige fan van Death Metal, waar hij na een slechte dag nog steeds naar luistert, geheel in tegenstelling tot zijn ‘afgelikte persoonlijkheid’ in het heden. Zijn door alcohol gedomineerde jeugd, zijn vreemde liefdesrelaties en zijn beperkte ervaring om met politiemensen te werken, maakt dat hij vaak niet al te serieus wordt genomen, zeker niet door Booth. Die laatste staat, als een ‘echte man’, niet bepaald open voor de gedragsanalytische aanpak.
Nochtans is Sweets een kei in het doorprikken van leugens, hoewel hij er zelf niet erg goed in is. Hij blijkt ook een adoptiekind te zijn en zijn natuurlijke moeder blijkt een ‘helderziende’ die werkt in een of ander circus. Hij heeft ook tekenen van zweepslagen op zijn rug, vermoedelijk als gevolg van kindermishandeling. Sweets gelooft ook dat mensen die kwetsuren hebben door ‘goede mensen’ kunnen ‘gered’ worden. Vandaar maakt hij de volgens mij vreemde bocht dat het daarom is dat hij psycholoog is geworden.
En … de lijken
Wat behalve de personages ook opvalt, is natuurlijk het uitzicht van de lijken die op de tafel komen. De lijken en lichaamsdelen zijn natuurlijk nep maar zijn toch heel realistisch nagemaakt. Zodanig dat mensen er soms de stuipen van krijgen. Ook voor de acteurs moet het niet leuk zijn om bijvoorbeeld zo’n ‘realistisch’ kinderlijkje op tafel te zien liggen. Wat je als acteur toch allemaal moet doorstaan om je brood te verdienen. In elk geval blijft Bones de moeite waard om te kijken. Als het niet voor de spanning is, de technische snufjes, dan wel voor de psychologische tekening en vooral de humor.
