Als ik al eens televisie kijk, bijvoorbeeld omdat ik me wat mottig zou voelen door een injectie tegen de Mexicaanse griep, zap ik naar een van mijn favoriete series, NCIS. Voor wie ‘t niet volgt : ‘Navy’ NCIS is een misdaadreeks uitgezonden door VT4, over een groep agenten dienst van de Naval Criminal Investigative Service die onderzoek doen naar alle misdaden gelinkt aan de Marine.
Wat mij aanspreekt in NCIS is, behalve dat het vooral om mensen gaat eerder dan om medische zaken, de humor en de beeldvorming.
Om te beginnen zijn er de karakters van ‘Gibbs’ (de ‘baas’ van het team), ‘Ziva’ (ex-Mossad en ‘probationary agent’), ‘Di Nozzo’ (1e in rang na Gibbs) en ‘Mc Gee’ (Assistent-stagiair), bijgestaan door ‘Ducky’ (de Schotse forensisch psycholoog & patholoog) en ‘Abby’ (de gothic forensische specialist) .
Daarnaast zijn er ook een aantal opeenvolgende directeurs, waarvan ikzelf ‘Jenny Shepard’ het meest uit de verf zie komen. De actrice achter Jenny Shepard is overigens deze zomer op het filmfestival van Oostende gekomen om haar meest recente film te promoten en toen in het Beach House van Q-Music een interview komen geven. Uw dienaar was erbij en vond ‘t een bijzonder charmante dame.
Leroy Jethro Gibbs inspireert mij nog het meest. Gibbs heeft een hekel aan de trage bureaucratie en heeft een aantal eigen ‘regels’ waar hij zich strikt aan houdt. Gibbs is ook een echte man, die ook zichzelf af en toe, maar niet te veel , in twijfel durft trekken. Zoals er nog weinig mannen zijn.
Enkele van zijn regels zijn ook wel interessant in de omgang met anderen. Zolang we de regels van Gibbs maar niet verwarren met de andere ‘regels van Gibbs’, namelijk voor de oppervlaktespanning van een oplossing.
Zo is er bijvoorbeeld de vrij evidente regel dat een mens nooit mag geloven wat er wordt gezegd tenzij hij of zij het verschillende keren heeft gecontroleerd, om te beginnen bij wie het gezegd heeft. Ook nooit onbereikbaar zijn is vrij evident. Tenzij je natuurlijk niet gestoord wenst te worden om redenen die alleen voor jou belangrijk hoeven te zijn.
Een ander regel van Gibbs is dat de beste manier om een geheim te bewaren erin bestaat het aan niemand te vertellen. Het lukt ook nooit vertrouwen te winnen als je van elkaar die regel niet accepteert en niet kan aanvaarden dat er nog geheimen blijven. Niemand weet alles van elkaar. Ook in de ouder-kind relatie, ook samenwonenden, ook partners, ook mensen die al jaren onder één dak gewoond hebben … hebben geheimen voor elkaar. Als een team werken betekent niet zozeer geheimen delen, eerder elkaar ruimte geven en aanvullen tot het doel bereikt wordt. Dat doel kan voor elk van de teamleden afwijkend zijn, maar uiteindelijk willen we allemaal slagen.
Nooit iets vanzelfsprekend nemen is een regel die daar volgens mij bij aan sluit. Vertrouwen en een vertrouwensband is nog het minst vanzelfsprekend. Uitgaan met een collega is niet zo’n goed idee om zo’n vertrouwensrelatie te testen, dat weet ook Gibbs. Mannen die frequent op zaken – of studiereis gaan, en niet anders kunnen dan blijven overnachten … dat vergt al enig vertrouwen. Anderzijds, zoals Gibbs stelt, is het beter om iets goed te maken dan om toestemming te vragen, en vooral, als het kwaad (het overspel, de misdaad) begaan is, zich niet te verontschuldigen.
Wat mij vooral aanspreekt in Gibbs is dat hij loyaliteit en efficiëntie, onder zijn relatief koele inborst, hoog in het gareel houdt, ondanks zijn nogal rampzalige sociaal en privéleven. Wat me ook charmeert is dat hij in zijn kelder verschillende boten bouwt zonder dat die ooit moeten varen, omdat ze er niet uit geraken. Verder spreekt Gibbs Russisch (niet evident als je ‘t eens hebt proberen te leren) en beheerst hij ook vlot gebarentaal (al eveneens gepoogd en niet zo denderend gelukt).
Zoals van heel wat series, bestaat er ook van NCIS niet alleen een uitgebreide wikipedia-bijdrage in maar liefst 21 talen. Sommige mensen troosten zich bovendien de moeite om van elk personage, levend alsook overleden of bijrol, een psychologisch profiel en levensloop op te maken.
Op zich af en toe wel interessant soms, maar toch … het blijft een televisieserie. Ook de regels moeten met het nodige zout genomen en dus sterk gerelativeerd worden. Voor wie dat al nog niet begrepen had. Voor mij toch niets dan een goed boek of een film met wat diepgang..
