Lelijkheid

In de menigte lijken nogal wat mensen te stoten op of zich te ergeren aan fysieke gebreken. Een ingevallen borst, een bloedeloze hals, een kromme rug, een verdraaide romp, de tragedie van anders dan verwacht gevormde ledematen …

Van nature worden ze gedwongen lichamen die afwijken van hun lichaamsbeeld, maar ook mensen die anders lijken te gedragen, te observeren. Het houdt hen af van het sociaal contact met gelijkgevormden. Het biologeert hen. Ze hebben ook plots geen oog meer voor paleizen, kerken, pleinen, perspectieven, bogen, bruggen en koepels.

Met een bijzondere hardnekkigheid wordt hun blik aangetrokken door bepaalde gebreken, een bepaalde onelegante trek die rond iemands mond of neus danst. Niet bij allen, maar bij velen.

De echte lelijkheid zit echter dieper. Zij ligt in de verhouding tot wat als lelijkheid wordt benoemd. De lelijkheid ligt in de spiegels, de obsessie met haar – en lichamsverzorging, de modistes, de drang naar cosmetica.

Verleppende en verlepte mensen, uitgeputte zielen, de esthetische sublimering van hoeden en paraplu’s … dat vormt de ware lelijkheid waar ik dan weer op afknap.

Bij ieder gevecht tegen wat als lelijkheid wordt benoemd, en eigenlijk de invloed van tijd en ruimte, de botsing van mensen met de wereld van ‘de anderen’ … is de afloop een fiasco.

Ondanks de reuk van te vaak geopende négligé’s, het ‘intensief verzorgende’ morgentoilet, de ‘rimpelloosheid’ en ‘voedend karakter’ van crèmes en poedertjes, de ‘verfrissende’ eau de cologne van een supermarktmerk, tot aan het ‘warme’ kleur van de kamerjassen en de pyama’s.

Achter dit alles een pijnlijk volgehouden vrolijkheid die treurnis en wanhoop verdoezelt voor een opkomende zelfverklaarde lelijkheid.

Zelf probeer ik het leven met haar opkomende grenzen en beperkingen met humor te zien, met esprit en blague, met een af en toe wellustige ondeugendheid.

Wat niet past in het plaatje is net een meerwaarde en surrealistisch mooi.

Geïnspireerd door het werk van Witold Gombrowicz