Natuurlijk doet het ertoe … het ergste dat je kan meemaken. Voor mij is dat wellicht het hebben van nachtmerries, getraumatiseerd zijn.
Voor anderen is dat verliezen van benen, blind worden en in jezelf verzonken zijn. Soms zelfs de hang naar het graf.
Zonder benen en zicht en als autistisch persoon kan een mens heel gelukkig worden. Het gemis van zicht zou te doen zijn, het werk voor blinden al even excellent, naar men zegt. Zeker als mensen je vragen om te praten van vroeger, het gezicht gekeerd naar het licht. Tussen de lijnen de boodschap dat je het werkelijk leven eigenlijk nooit kan beleven.
Een trauma is natuurlijk iets heel anders. Wondes van onbeschrijfbare oorlogen die soms blijven voortduren. Onzichtbaar meestal. Vaak bestendigd door de onverschilligheid van anderen, eigenbelang en mooi weer.
Mensen zijn natuurlijk attent. Als het er niet te dik op ligt tenminste. Ze vinden dat het allemaal goed komt. Anderen hebben altijd meer pijn. Je moet maar doen of het went, of het verdragen. Zolang je maar niet met problemen komt aanzetten. Want je kan toch drinken, vergeten en blij zijn.
Medelijden is er af en toe wel, maar met mate. Tussen de lijnen dat het een schande is jezelf zo te plaatsen in de samenleving. We kunnen maar hopen dat het mensen zoveel bespaard blijft.
Geïnspireerd door ‘Does it matter ?’ van Siegfried Sassoon
