Weldra komen de donkere dagen eraan. Dagen als lichtjaren. In het donker naar huis rijden. Geen daglicht als je thuis bent, behalve in het weekend soms. Buiten een feest van de consumptie. Binnen de start van de onderhandelingen voor een pseudo-progressieve correct harmonische kerstavond.
Terwijl de armen thuis blijven, vlucht een minderheid die het kan veroorloven. Zij laten alle gedoe aan zich voorbij gaan. Ze vertrekken. Naar het Paaseiland om er kerst en nieuwjaar met twee te vieren. Naar Mexico, India of Zuid-Afrika. Of naar een bergdorpje in de Alpen.
Zelf heb ik dit jaar het geluk de feesten sober en authentiek te vieren. Met in gedachten het verhaal aan de bron. Zonder masquerade. Met een realistisch budget. Omringd door mensen met een groot hart. Ik wens het iedereen toe.
Rondom mij gaat de evolutie natuurlijk verder. Zonder dat ik eraan hoef deel te nemen. Dat is zowat het enige pluspunt aan de donkere dagen. Dat het min of meer toegestaan is ‘offline’ te blijven. De verbeelding op te zoeken. Dat boek dat je altijd al wou lezen. Die film die je ergens hebt staan op een dvd. Die tekst die je eens wilde afwerken. Een tijd van mijmeringen.
De wereld staat natuurlijk niet stil, maar in de donkere dagen hoef ik ze even niet te volgen. Ze gaat aan mij voorbij. Uiteraard ben ik niet het centrum van het universum. Vandaar ook mijn engagementen om het anders te doen dan mijn omgeving. Concreet en in gedachten, als getuigenis en als stimulans.
Maar er is ook tijd om te ontspannen en écht te vieren. Zonder materiële stimuli. Even in de wolken te zijn. Van het wonder van kerst, een symbool van wederzijdse kwetsbaarheid. Van de belofte van een goed nieuw jaar. En daarna gaat het leven gewoon door. Leven na de donkere dagen. Of dat is toch minstens te hopen. Voor iedereen.
