“Ik hoor hulpverleners vaak zeggen dat ze de ideeën van empowerment in principe ondersteunen, maar dat het niet zal werken voor hun cliënten. Dat die te ziek zijn, te gehandicapt, te ongemotiveerd. Als ik deze bezwaren hoor, wil ik altijd weten in welke settings deze hulpverleners werken en wat daar gebeurt. Ik weet dat de hulpverlening die mij als patiënt kende hetzelfde over mij dacht.
Dat is het dilemma van de ‘goede patiënt’. Een goede patiënt is volgzaam, hij doet wat hem wordt opgedragen, hij veroorzaakt geen problemen, maar hij wordt ook nooit echt beter. Een ‘goede patiënt’ is vaak iemand die de hoop heeft opgegeven en die de zeer beperkte visie van de hulpverlening over zijn of haar mogelijkheden heeft verinnerlijkt.
Als we als toonaangevende voortrekkers in de cliëntenbeweging onze ervaringen vergelijken, blijkt altijd weer dat we allemaal het etiket ‘slechte patiënt’ kregen. We ‘werkten niet mee’, we waren ‘onwillig’, ‘narcistisch’, ‘manipulatief’, we hadden ‘gebrek aan inzicht’. Vaak waren wij degene die te horen kregen dat ‘ze’ nooit beter zouden worden.”
Herstel, empowerment en ervaringsdeskundigheid van mensen met psychische aandoeningen (Passage-cahier), p 39-40 / Onder redactie van Wilma Boevink (ervaringsdeskundige & sociaal wetenschapper), Annette Plooy en Sonja van Rooijen (Uitgeverij SWP)
Empowerment is juist die kracht in de cliënt zoeken die hij zelf nog niet herkent maar wel degelijk bezit. Als er iemand volgzaam moet zijn is het de hulpverlener. Ik pas de methodiek van empowerment zeer succesvol toe, maar soms met een lange adem en een dosis geduld, want empowerment is ook het respect tonen dat meestal de cliënt het tempo bepaald.
Heel wat hulpverleners zien wel degelijk het belang in van empowerment, maar helaas zijn er ook nog veel andere.