Niet klagen, maar dragen. En bidden om kracht. Zolang het gaat.
Of zoals de Vlaamse boerin Andréa in Kukeluku het verwoordde : ni kloagen mor droagen. Zelden een herkenbaarder portret gezien van een gedachtengoed dat ook nu nog in tal van kleinere Vlaamse steden of dorpen bestaat.
Werken als de beesten. Niet klagen of ‘zich laten gaan’ maar afzien. Vracht laden en lossen. Stenen op elkaar zetten tot constructies naast elkaar. In tuinen bomen hakken en sleuren. In hoven grond omspitten. Werken met olie of zuur. Brood bakken. Met de blote handen. Met zo weinig mogelijk hulpmiddelen. Dat kunnen ze goed. Dat siert hen ook.
Echter … denken, omgaan met conflicten, poëzie, brieven of teksten schrijven, vreugde beleven aan intimiteit, ouderschap zonder gebruik van angst, relaties diepgaand laten bloeien, … daar zijn ze veel minder in. Ze hebben een wereld gebouwd, maar lang niet ‘de’ wereld. Een wereld zoals alle andere.
Nochtans vinden ze veelal dat aanpassen aan hun wereld ‘t enige middel is. Als je je niet aanpast, kan je nooit gelukkig zijn. Hoe rapper je je aanpast, hoe gemakkelijker het is in je leven. De invloeden van buitenuit komen er natuurlijk ook bij. Die zijn soms beangstigend voor hen. Zeker als die hun regels relativeren.
Nochtans is een bredere vorm van denken wat hen deugd zou doen. In een andere omgeving komen, dat is een verrijking. Niet klagen, maar dragen. En bidden om kracht. Zolang ‘t gaat.
