Lente

Het is waar, lente, je bent terug. Met de opwarming van de aarde is het soms niet duidelijk hoe lang nog. Seizoenen veranderen immers steeds sneller. Wie weet is er straks alleen nog zomer en winter. Voorlopig beantwoordt je nog aan mijn verwachtingen.

Je brengt immers opnieuw schoonheid en kleur aan in het straatbeeld. Opnieuw dat vertederende van kleine blaadjes die hun weg zoeken in steeds vroeger morgenlicht. Opnieuw kledij die niet alles bedekt, de zinnen prikkelt, en humeur die stilaan weer op temperatuur komt. De tekens van de winter zijn alleen nog foto’s van mensen en landschappen in de sneeuw. Of getallen van rekeningen van dokters & medicijnen van de apotheek.

Ook de zon verwarmt mijn rug als ik in mijn tuintje weer kniel voor de krokussen, kriebels in mijn neus krijg van het opkomende gras, de geur van de aarde opsnuif en overal nieuw leven opmerk. En als ik op het strand wandel, is er nog alle ruimte. Geen romantische wintertoeristen meer, van de nacht der romantiek dik ingeduffeld op weg naar een warme choco. Nog geen tentenkampen met textielschaarste, bedeling van ijs & Amerikaanse dranken.

Toch is er iets in mij dat hen volgt die zich afvragen wat het allemaal betekent. Net als hen heb ik vaak niet genoeg aan schoonheid en de natuur op zich. Net als hen zie ik dat ook bovengronds de maden het leven in mensen aanvreten. Bij wijze van spreken uiteraard. Want, zegt er altijd wel een te verstandige mens in een caféconversatie, leven op zich is niets. Wat meer is, het hoeft niet geleefd, het is een leeg vat, een vliegend ongetapisseerd tapijt. Gelukkig weet ik intussen meer te zeveren.

Niettemin hou ik van de lente. Net als van alle tussenseizoenen trouwens.

Geïnspireerd door het gedicht ‘Lente’ van Edna St. Vincent Millay en ‘Lente’ van Antonio Vivaldi

Praktijk

Ik ben geen theoreticus. Voor mij is theorie wat ik zie in de dagelijkse praktijk. Theorie is een abstracte constructie die orde brengt in wat we zien, voelen en meemaken. – Steens Rita, Menselijke communicatie – een zoektocht naar complexiteit (Interactie Academie, Antwerpen, 1993)

Halfvol

Er zouden twee types mensen in deze wereld zijn. Er zijn zij die, geconfronteerd met een glas dat exact halfvol is zeggen: dit is een halfvol glas. En er zijn zij die zeggen: dit glas is halfleeg.

Maar de wereld is er voor hen die het glas goed bekijken en vragen: wat scheelt er aan dit glas ? Ze kunnen niet geloven dat ‘t om hun glas gaat. Meer nog, ze denken van niet. Hun glas was immers niet alleen vol. Het was een groter glas. Ze verdenken ieder die bij hen in de buurt is of komt eraan genipt te hebben. Want er was toch veel meer in dat glas ?

En aan de andere kant van de toog is er die andere persoon die een gebroken glas heeft, of hun glas roekeloos omver gestoten laten hebben (vaak door een van die mensen die voor een voller glas roepen).

Of het gaat om iemand die niet eens een glas had, omdat hij achterin het volk stond en er niet in geslaagd is de aandacht van de barman te trekken omdat hij amper gewoon is aan de bizarre rituelen van de kroeg.

Terry Pratchett

Grond

Grond. Niets meer. Grond. Niets minder. En dat moet genoeg voor je zijn. Want op de grond steunen je voeten. Op je voeten het rechte bovenlijf. Op je bovenlijf het vastberaden hoofd. En daar, onder de hoede van het voorhoofd, de pure idee. En op de pure idee … de dag van morgen … de sleutel – morgen – van het eeuwige. Grond. Niets meer of minder. En dat moet genoeg voor je zijn. – bewerkt gedicht van Pedro Salinas