Ik ben… in de fleur van mijn leven. Dit zijn de dagen. Mij hoor je niet klagen. Nee, nee. Want alles kan in deze tijd. Geen tijd te verliezen. Je moet alleen kunnen kiezen. Ik wacht op jou, jij wacht op mij. Wij zitten in onze wachttijd.
Ik heb wel nog wat dromen. En als ik straks mijn boontjes dop, zal ik die uit laten komen. Toen mijn moeder zo oud was als ik, werd ze door ‘t leven al verstikt. Ze was al bezig aan haar tweede. Papflessen en pampers. Niet kunnen studeren.
Ben ik homo-, bi- of aseksueel, in mijn diepste dromen een transseksueel ? Mijn vader zegt: “Denkt daar goed over na! Je moet niet bang zijn. Eender wat, wij zien je graag”.
Ik moet dringend ergens een berg gaan beklimmen. Of aan een stuk of twintig losse relaties beginnen. Want anders kruip ik in mijn kist met het jammerlijk gevoel dat ik iets heb gemist.
En misschien is die droom jouw droom toch niet. Je had het maar gedroomd, je had het maar gedroomd. Nu sta je daar … op de top van de Mount Everest. En het uitzicht is wel mooi. Op z’n minst toch ongewoon. Maar je hebt geen gevoel meer in je tenen. En je staat daar bovenal … godverlaten alleen. In de fleur van je leven.
Vrij vertaald uit het sociaal Vlaams & ingekort van ‘In de fleur van je leven’ van Mira
Ooooooh het was geen persoonlijke mijmering…..
of toch een beetje;-)
Toch een beetje
. Als ik het zelf niet beter kan verwoorden. Het benadert op dit moment het beste wat ik wil zeggen.
COOL Zeegroen!