Je ziet een man in de tuin. Hij lijkt verzonken in zichzelf. Die man ben ik, ik weet het.
Maar als je lang kijkt naar een foto van jezelf, verval je in gepeins. Wie je bent en wie je bedoelt als je ik zegt, enzovoort.
Ik kijk en kijk in dat gezicht. En inderdaad … ben ik dat ?
Over het ik is veel nagedacht. Ook door mij. De meningen lopen nog steeds ver uiteen. Ook die van mij. Zoals dat gaat met woorden niet kunnen worden begrepn.
Niemand heeft ooit zichzelf gezien maar het verlangen blijft naar het onzichtbare ik. Je zoekt in wat er van je overbleef. Een man in de tuin.
Variatie in proza op het gedicht ‘zelfportret’ van dichter-psychiater Rutger Kopland
Vind ik leuk:
Één blogger vindt deze post leuk.
Het is mijn ervaring, dat je voorbij je persoonlijkheid
het bewustzijn dat je bent
kunt waarnemen.