Vlinder

Op weg naar licht

Jouw leven is jouw leven. Laat ‘t niet doodgeknuppeld worden door muffe nederigheid aan wie jou niet kent.

Wees oplettend. Er bestaan echt wegen naar een beter leven. Er is licht verderop, het mag dan wel niet veel zijn in jouw ogen maar het breekt de duisternis en leidt naar een nieuw pad.

Wees waakzaam. Het toeval zal je kansen bieden. Leer hen zien. Leer ze te benutten. Je kan de sterfelijkheid niet wegnemen. Maar de doodsheid in het leven kan je wel in min of meerdere mate verdrijven. En hoe meer je de doodsheid verdrijft elke dag, hoe meer licht er zal zijn, voor allen.

Maar jouw leven blijft jouw leven. Leer het kennen terwijl het er is. Het is maar eenmalig. Net als anderen ben ook jij wonderbaarlijk. Alles in jou wacht om te bloeien.

vrije vertaling/bewerking van het gedicht The Laughing Heart van Charles Bukowski, in onderstaande filmpje voorgelezen door Tom Waits

Buitenstaanders

Wij zijn buitenstaanders. De dingen horen weliswaar bij ons en wij bij de dingen. Maar zoals onze schaduw en wijzelf bij elkaar horen. De dingen staan stil als wij stilstaan. Ze bewegen als wij bewegen. Maar wij zullen nooit zien hoe zij eruitzien vanuit een positie die niet de onze is. Dat wil zeggen als ze geen deel uitmaken van ons decor. De wereld is een geobserveerde wereld en dat bepaalt onze verbondenheid met die wereld en de onoverbrugbare afstand. – Rutger Kopland

De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim

In de afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim is Maxwell Sim, de hoofdfiguur, vreselijk eenzaam omdat hij op zijn 48^ste alleen blijkt te zijn. Zijn vrouw en dochter zijn ervandoor. Hij werkt niet en heeft geen contact met collega’s. Hij is dus niet alleen eenzaam, maar door de periode waarin het boek zich afspeelt, het heden, wordt hij omringd door technologie die daar de spot mee drijft.

We hebben immers meer dan ooit middelen om met elkaar in contact te komen. Hij kan sms’en, op Facebook gaan, e-mails sturen. En toch kan hij daardoor geen contact met mensen leggen. Dan beseft hij hoe eenzaam hij is.

Hij reist van de omgeving van Londen naar de Shetlandeilanden. Onderweg wordt hij verliefd op de stem van zijn gps. Hij heeft iets met stemmen. Hij rijdt met een bedrijfswagen en kent de stem van de gps nog niet.

Als de hoofdfiguur de stem voor ‘t eerst leert kennen staat er in het boek: Hij hoort een prachtige stem. Ze klinkt een beetje hautain, met een ietwat bazige ondertoon. Maar ze klonk ook rustig, afgemeten en eindeloos geruststellend. De stem van iemand die nooit boos wordt. Ze had een kalmerend en troostrijk effect.

Vreemd hoe mannen steeds bezig zijn met gevoelens toeschrijven aan technologie en vrouwen vooral bezig zijn met hun kinderen en de familie.

Jonathan Coe, schrijver van De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim (De Bezige Bij, 2010) in De Laatste Show (VRT) van 27 september 2010