Ik erger me aan te veel politieke vragen want dat reduceert al mijn werk tot politiek commentaar. Ja, ik ben ook boos, ik heb scherpe meningen en ik uit die ook, maar dan wordt alleen dat gepubliceerd.
Terwijl ik vijf of zes jaar spendeer aan een roman. Neem nu ‘Het museum van de onschuld’, een liefdesverhaal, daar wil ik over praten. Het gaat niet over de zoete van liefde. Ik benader liefde als iets dat ons overkomt, zoals een verkeersongeluk. We proberen er aan te ontkomen of we proberen er mee te leven. We proberen het te overleven. Zo zie ik de liefde.
Ik ben heel blij met de opstand van de Arabische naties tegen de tirannen. Ik ben heel blij omdat het idee niet langer steek houdt dat de islam en democratie incompatibel zijn en dat islamitische volkeren braaf hun tiran volgen. Ik ben blij dat Arabische naties niet alleen democratie vragen, maar ook hun waardigheid terugeisen.
En ik was blij dat volkeren over heel de wereld, en niet alleen regeringen, soldaten en politici, in dat enthousiasme deelden. Dat maakte me nog gelukkiger. Ik zie geen rol voor literatuur in dat soort opstanden.
Literatuur leert je iets, jazeker. Ik geloof in Zola en Rousseau. Literatuur biedt inzicht maar schrijvers moeten bescheiden zijn. In tijden van revolutie is literatuur traag. Literatuur gaat over kwetsbare dingen en zorgvuldige aandacht, terwijl revoluties gaan over woede en waardigheid en identiteit.
Wanneer duizenden mensen revolteren op straat, blijft literatuur eerder thuis. Al kan literatuur wel effect hebben. Literatuur heeft macht maar ik schrijf niet vanwege die politieke impact, maar omwille van de schoonheid.
Orhan Pamuk in Terzake (VRT) van 28 maart 2011 (eigen bewerking)
