“Hij hield ervan om langs het strand te lopen en met zijn blik de voetstappen in het zand te volgen. Hij had de indruk dat hij in het zand de afdruk zag van het kostbare, kwetsbare spoor van het leven. Zodra hij was gaan liggen, keek hij naar de met gouden lichtjes bedekte golven, net zolang tot zijn oogleden nog een laatste keer met hun vleugels sloegen en dan dichtvielen. Het zalige moment waarop het oog bevrijd wordt van de plicht van het zien en gaat luisteren …” – Uit Les Clandestins van Youssouf Amine Elalamy
