Uiteindelijk is het er nog eens van gekomen. Naar de film gegaan. Naar Hasta La Vista, op aanraden van een heleboel mensen. Die er vol lof over vertellen. Of met veel smaak vertellen hoe divers de reacties zijn. Voor de een een Vlaams drama. Voor de ander een roadmovie. Nog anderen vinden het een platvloerse komedie waarin met sukkelaars gelachen wordt.
Als ik tickets reserveer, blijkt dat alvast ook uit de onlineverkoop. We gaan zelfs een dag later dan gepland, wegens uitverkochte zaal. Het verhaal is alvast veelbelovend. Drie soul-mates met een handicap willen naar Spanje waar een bordeel is voor ‘mensen met speciale noden’. Ze willen voor het eerst in hun leven voelen hoe het is om de liefde te bedrijven. ‘Seks voor iedereen’, dat spreekt meteen aan.
In het begin is het wat onwennig, in een andere wereld, die van de continue verzorging, stappen. Het zal wel een beeld zijn dat sommige mensen hebben van ‘gehandicapten’, die van het medische: verzorging, ziekenhuisbezoeken, hulpmiddelen, … Onterecht natuurlijk.
Al snel komt de film terzake. Het gaat hier om het leven van drie mensen, drie vrienden, die naar een wijndegustatie gaan, die dromen van een reis naar Spanje. Toegegeven, het zijn ook drie ‘vetzakskes’ die soms behoorlijk cynisch over zichzelf bezig zijn. Mannelijke geesten kortom, zoals er veel zijn. Al sneuvelt zelfs dat cliché in de loop van de film, niets is wat het lijkt.
De drie vrienden laten zich niet tegenhouden door praktische bezwaren of angstige ouders. Ze gaan volledig voor hun droom : lichamelijke intimiteit ervaren. Ze misleiden daarbij op briljante wijze de toch wat erg goedgelovige ouders. En steken zowaar een hele reis in elkaar.
En ze blijven volledig zichzelf, evolueren in hun vriendschap met elkaar, en hoe ze omgaan met noodzakelijke afhankelijkheid van een verzorgende. Ook die assistente, Claude, heeft een heel apart verhaal.
Hoe het verhaal uiteindelijk verloopt is op z’n minst verrassend. Hoe het eindigt komt weer op ons af als een ijskoude douche. Of toch niet helemaal, want de hele film hangt het als iets onvermijdelijks, nooit zeker wanneer het zal toeslaan.
Dit is zonder twijfel een film die bij blijft maar tegelijk ook heel ontspannend is. We hebben immers allemaal wel een droom, maar bij elk van ons staat iets in de weg.
Dat is in zekere zin ook een handicap. Voor de een is dat een partner (man of vrouw) die ‘in de weg zit’. Voor anderen zijn dat angsten ‘dat het fout zal lopen’. Bij nog anderen een bedlegerige oude moeder of vader. Of kleine kinderen. Of een werkgever die weinig flexibel is.
Hasta La Vista is natuurlijk ook een film die doet stilstaan. Zelf persoon met een handicap zijnde valt mij natuurlijk de rol van de ouders op. Mooi en realistisch neergezet trouwens. Hoe zij door angst, gecamoufleerd als (over)bezorgdheid, eigenlijk steeds precies krijgen waar ze voor vrezen. Maar ook het recht op seksualiteitsbeleving en reizen, met aanpassingen zoals iedereen zelf kiest, wordt aangekaart.
Toch is Hasta La Vista geen problematische of sentimentele film, vind ik. Het is best mogelijk ervan te genieten zonder veel na te denken. Het is immers een film van, met en voor mensen zoals u en ik. Een aanrader.
