Niets dan afwezigheid vandaag.

Om mij heen lijkt iedereen offline,
afwezig, zo terug of onzichtbaar.

Zou het aan de zon liggen,
aan het mooie weer, 
aan mijn humeur,
aan mijn geur,
of is het gewoon toevallig zo ? 

Soms denk ik bij mezelf:
zou ik niet een paar dagen onderduiken ?

Even, in een gekke bui, met de TGV, of al liftend, naar de Apenrots.

Daar een romantisch hotelletje boeken.

Zoals de beroemde one minute manager in een paar dagen tijd een bestseller schrijven waarin alle wereldproblemen op een kluitje in het riet worden gestuurd..

 

En ondertussen met een Gibraltaarse schone,
import Algerienne,
deels vurig Spaanse,
een one-minute date beginnen.

Of misschien zou ik wel
op trektocht kunnen gaan,
naar Santiago de Compostella

Met pijn aan mijn voeten, fris gewassen en een gelouterd hoofd, mijn hand leggen op de beroemde steen van de Kathedraal.

 

Maar helaas
of misschien wel gelukkig 
ben ik te weinig ‘één-minutig’.
En tegelijk ook wel te veel.
Want ik neem te weinig tijd
om te zijn en te worden.

Ik zou eerder denken
aan kinderen, een gezin,
een huis, aan mijn budget,
aan wat er blijvend is. 

En ik geef het toe: ik ben ook te traag,
eerder ‘urig’ (uren vooraleer ik bekome ben),
vaker ‘dagig’ (het duurt dagen voor ik iets door heb),
soms zelfs ‘jarig’ (jaren vooraleer er iets daagt),
voor sommige dingen ‘eeuwig’ (in de liefde met name)

Het duurt …
even …
te lang …
veel te lang …
voor er iets gebeurt …
voor iets dat gebeurd is tot me doordringt …
vooraleer het daagt dat er iets zou kunnen gebeuren …
soms zelfs dat ik jarig ben (geweest, zal worden).

 

Daarom blijf ik afwezig vandaag.

Minstens voor de wereld.
Voor wie mij zoekt en graag zou vinden niet …

En morgen ga ik verder op weg,
op mijn tempo.